“برای آینده ی بچه هات خودت را تربیت کن!”

پول در می آورم، پس انداز می کنم، مهاجرت می کنم، خرج می کنم و تلاش می کنم تا فرزندم موفق و خوشحال بار بیاید.فعالیت فوق برنامه ی پرباری را برایش تدارک می بینم، هنر، ورزش، کلاس های پرورش نبوغ ریاضی و نجوم و آخر سر معلمین خصوصی و کلاس های نکته و تست کنور. برایش اسباب رفاه را فراهم می کنم، جشن تولد می گیرم، برای اولین دندان درآمدنش سور می دهم، اسباب و وسایل بازی و لباس شیک و کارتون های آموزشی و هزاران امکان دیگر فراهم می کنم، چرا که موفقیت و سربلندی او برایم ارزشمند است. و اما هنگامی که نوبت به فرایند های روانی تربیت او می رسد یا توانی دیگر برایم نمانده است و یا در بهترین حالت از دستورالعمل های عالمگیر کتاب های شبه روانشناسی بازاری یا نظرات آقا یا خانم دکتری که در فلان شبکه یا رادیو برنامه دارد استفاده می کنم، دستور العمل هایی که فاکتور های منطقه ای، خانوادگی و از همه مهم تر تنوع انسانی را در نظر نمی گیرند. من از این نکته غافلم که فرزندم از رفتار های من یاد می گیرد نه از حرف ها و ترفند هایی که رویش به کار می گیرم.

اگر آینده اش برایم مهم است که به نظر می رسد این طور باشد، شاید بهتر باشد پیش از آنکه جیب یا وقتش را پر کنم، و یا به او یاد دهم با خودش و دیگران چگونه رفتار کند، ببینم که با خود و اطرافیانم چگونه تعاملی دارم.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *